Günün Terimi: Güvenilmez anlatıcı

Hikâyeyi anlatan kişinin anlattığına güvenilemediği durum. Yalan söyleyebilir,
unutmuş olabilir, ya da kendi payını farkında olmadan küçültüyordur.

Terim edebiyat eleştirisinden geliyor; sinemada karşılığı çoğu zaman dış ses
ya da geri dönüşlerdir — gördüğümüz görüntü aslında birinin iddiası.

İşe yaraması için seyircinin kandırıldığını sonunda anlaması yetmez;
anladığında geriye dönüp bakabileceği izler de bırakılmış olmalı.

Aksi hâlde sürpriz değil, hile olur: kural oyunun ortasında değişmiş demektir.

Edebiyatta birinci tekil anlatıcıyla kurulur, sinemada çoğu zaman görüntünün
kendisiyle — ve o yüzden daha sert çarpar: yazıda birinin sözüne inanmıştık,
filmde kendi gözümüze.