Günün Filmi: Persona (1966)

Bir tiyatro oyuncusu sahnenin ortasında susar ve bir daha konuşmaz. Bakımını
üstlenen genç hemşireyle birlikte deniz kıyısında bir eve gönderilir.

Ingmar Bergman'ın filminde biri hiç konuşmuyor, öteki durmadan konuşuyor.
Sessizlik bir boşluk değil, bir basınç: Alma konuştukça kendini anlatıyor,
Elisabet sustukça onu dinliyor.

İki kadının yüzü film ilerledikçe birbirine yaklaşıyor, sonunda tek bir kadrajda
birleşiyor.

Senaryo neredeyse tek taraflı bir diyalogdan ibaret. Karşılık verilmeyen
replikler, verilenlerden daha çok şey söylüyor.

Bergman filmi hastanede yatarken yazdı.